MOORD DOOR NALATIGHEID – MURDER BY NEGLIGENCE.

27 oktober 2005.

 

De oude baas haalde een papier uit zijn zak. Is voor jou, zei hij. Die heb ik van mijn marineblauwe muts af gehaald, kijk, hij zat hier onder de omgeslagen rand, dit lieveheersbeestje hield de rand vast. Aan de zijkanten van de A4 had ik hem met twee veiligheidsspelden vastgezet.
          Is voor jou, zei hij, jij publiceert toch op het internet? Misschien zijn er nog meer mensen die dit interessant vinden. Goed zei ik.
          Hij liep verder met zijn hond.

Hij was naar een soort protest-wake geweest bij een gevangenis op de luchthaven Schip-hol, in de buurt van Amsterdam. In de vroege ochtenduren was daar een brand geweest waarbij 11 ongewenste asielzoekers de dood vonden in hun cellen. Hij wilde zich solidair tonen met de overledenen en tegelijk laten zien dat hij boos was op de verantwoordelijken: twee ministers en de Tweede Kamer [zie update]. Hij vertelde dat er nog meer fotografen en verslaggevers rondliepen dan het aantal deelnemers aan de protest-wake. Die persmedialui zwermden rond met hun zenderschotels, belichtingslampen, videocamera’s, fototoestellen en microfoons tussen de meestal jongere mensen die zich bezig hielden met grote trommels, waxinelichtjes, een paar kaarsen, spandoeken. Een paar praatten met de nieuwsmedia.
          Hijzelf was een keer of tien op foto of video gezet door nieuwsmensen, die zelfs uit Vlaanderen kwamen.

Tussendoor had hij af en toe rondgelopen, tranen verbijtend op het ene moment, andere keren met op elkaargeklemde kaken.
          Af en toe waren de doden in zijn gedachten en hij voelde vaag, bijna onmerkbaar weggedrukt in zijn lijf, in zichzelf de angsten rond woelen die de opgesloten mensen  hadden ervaren in de laatste tientallen minuten dat ze nog leefden – totdat ze doodgingen van vuur en rook. Vandaar de tranen die toch zijn ogen ontglipten, vandaar het van tijd tot tijd diep ademhalen, vandaar zijn onrustige lopen om te kalmeren. Behalve handen klappen na een toespraak kon hij zich verder niet uiten – dat konden de anderen ook niet. Alleen het papier op zijn muts, dat kon tenminste zijn woede vertolken.

Hij was zo maar in een bus gestapt in het centrum van de Nederlandse hoofdstad en had in de bus gehoord dat er een drietal mensen aangewezen waren om met de pers te praten; daaruit had hij begrepen dat het grootste deel van de mensen bij een groep hoorden; hij had niet de moeite genomen om te informeren wat voor groep, hij zag jonge punkermeisjes en een ouder stel dat blijkbaar van Country hield, de man droeg een mooie leren hoed. Verder daartussenin een grote groep jongeren in de stoelen, het leek wel of ze van werk op advocatenkantoren of Vluchtelingenhulp of zo afkomstig waren. Het kon makkelijk, halfzes zou de bus vertrekken, prima te doen na de dagtaak. Ook wat andere mensen die meegingen, hadden misschien ook de  nieuwsflits over de tocht gezien op de locale zender.
          Na afloop liepen de mensen terug naar de bus, en een handvol andere mensen naar hun auto’s.
          Toen de oude man thuis was gekomen was hij een beetje nors, maar trok al gauw bij. Per slot van rekening kon zijn vrouw ook niets doen aan deze verschrikkelijke ramp. En al vlug was het tijd om de hond uit te laten.

 

M U R D E R   B Y   N E G L I G E N C E

names of two responsable ministers and the Lower House
—————————————————————————————-

October 27th 2005.

The old boss obtained a paper from his pocket. Is for you, he said. I obtained it from my navyblue knitted cap, look, it sat here under the turned edge, this ladybird held the edge. On the sides of the A4 I had fixed it with two safety pins.
          Is for you, he said, after all, you told me lately you publish on the Internet sometimes? Perhaps there are more people who find this interesting.
          Well I said. He further walked his dog.

He had been to a type of protest vigil at a prison on the airport Schip-hol, near Amsterdam. In the early morning hours 11 unwanted asylum seekers had met their end in a fire in their cells. He wanted to show solidarity with the dead persons and at the same time show his fury on two responsible ministers and the Lower House/Chamber (Dutch: 2e Kamer) [see update]. He told there were more photographers and reporters walking around then the number of participants to the protest vigil. Press-media swarmed round with transmitter dishes, lights, video plus photo cameras and microphones between generally younger people who kept themselves busy with large drums, tea-warmer-lights, a couple of candles, banners, do a prayer. A couple of young ladies talked with the newsmedia.
          He himself had been put on photo or video by about ten reporters, even people from Flanders had come to the scene. In between the man had walked around from time to time, suppressing his running tears at one moment, other times with jaws clasped on each other.
          From time to time the deads were in his mind and he vaguely, almost unnoticeable pushed aside, felt the fears stir in himself, fears the locked up people had experienced in the last dozens of minutes that they still lived – until they died of fire and smoke. Hence tears that slipped away from his eyes, hence from time to time deep breaths, hence sometimes his restless walk to calm down. Except hands applaud after a speech he could not further express himself – others also couldn’t do. Only the paper on his cap could show at least his anger.

He had stepped in a bus in the centre of the Dutch capital and had heard in this bus that three people there were designated to talk with the press; from that he had understood that the largest part of people belonged to a group; he had not taken the effort to inform what kind of group, he saw young punkgirls and an older couple that apparently loved U.S.Countrylife, the man carried a beautiful leather cap. Further a large group young people that seemed to work on lawyer’s offices or Refugee Aid or whatever office. It seemed easy, half-past-five departure of the bus, very well to do after the day task. Also some other people went along, who perhaps also had seen the newsflash on the local station about the vigil-excursion.
          After the vigil people walked back to the bus. A hand-full others went to their own cars.
          Later on the old man had come home a bit surly, but improved already rapidly. After all his woman also could do nothing to this terrible calamity. And even rapidly came time to walk the dog.

 

   

 

______________________________________________________________________________________________
update 14 april 2006: Ik heb in bovenstaande twee teksten tussengevoegd, respectievelijk [zie update] en [see update]. De updates luiden:

 De verantwoordelijken zijn immuun, geloof ik. Maar als de rechtsontwikkeling verder doorgaat, die we zien na de Pikmeer-arresten, zullen eens de direct onder hen vallenden bestraft worden.

The responsables have ministerial and parliamentary immunity, I belief. But when judicial development continues, like developments after the so-called "Pikmeer-arrests" show, some day the officials directly under their authority will be punished./Niek

Advertenties

Een Reactie op “MOORD DOOR NALATIGHEID – MURDER BY NEGLIGENCE.

  1. I will have to come back and solve the murder hehe. I just came to say hi Niek. It\’s so hot here I couldnt sleep and now Im off to sleep.HugsYolanda