Tour de France 13 juli 2005

Wint vandaag de etappe een renner met een oost-Europese naam. Misschien waren zijn (groot-)ouders al in de jaren 10 van de vorige eeuw naar Frankrijk gemigreerd, dâ wee’k nie. Misschien daar blijven hangen na de bevrijding van 1944. Ach, waar dient indelen in vakjes voor, nutteloos.

 

Voor mij had de naam in ieder geval een grappig effect: Ik moest er ineens aan denken dat ik met mijn dochter-toen-tje Rosalie naar het Zuiden was getrokken. In die tijd deed ik dat gewoon zo: Héé, ik heb wel zin om vanmiddag naar de Luxemburg te rijden, heb jij zin om mee te gaan? Jawel, Rosalie stonk erin.  Op de bonnefooi dus, niks geregeld, alleen de dubbeldaks tent van 2×2 mee, gaspitjes, 2 stretchers en wat leefspullen. Gewoon wat kamperen, prachtig land daar. Helaas het regende pijpestelen, onderaan het land ligt Bonnevoie, ik hou van die naam. En ik had al bedacht dat doorrijden naar de Rivièra het enig mogelijke was om het zonnetje te zien. Even voorbij de grens met Frankrijk kwam ik in het donker wel drie keer op het zelfde kruispunt – bij Bruyères, waar ik ooit een houten pijp van had, vlakbij Epinal? – en verloor heel veel tijd met dit dwalen. Ik besloot dat bergweggetjes mij in de war brachten, dus óp naar Parijs, van daar af gewoon over de betaalweg.

 

Nou ja, als je vrij laat op de dag vertrekt en nog verdwaalt ook, dan ben je dik over het midden van de nacht net bij Parijs. Blijven doorrijden, zoals andere keren, zag ik nu niet zo zitten en ik keek in een lichte mist een beetje rond naar een geschikt en volslagen donker landweggetje. Ja! Gevonden.

 

Staat bij het wakker worden in de ochtend een stevige ronde Pool op een paar meter afstand, big smile op het gezicht. Hij sprak geen Frans, ik een klein beetje aangevuld met een paar handen en voeten. Blijkt dat we op 15 meter van een flinke boerderij staan, en dat onze Poolse boer met de koeien wou gaan lopen, en was blijven steken op ons, voor hem echt een wegversperring op het niet zo brede weggetje. Verder heb ik niks begrepen, we hebben een paar minuten handen geschud en alle talen van de wereld geprobeerd. Toen, maar ook nu, moest ik dankbaar denken aan de dappere Poolse bevrijders, waarvan er heel wat in Breda en omstreken zijn neergestreken toen WOII voorbij was.

Herinneringen zijn leuk!

Advertenties

Een Reactie op “Tour de France 13 juli 2005

  1. LICHTPUNTJE

    Niek, zet dat liedje aan erbij: Over de fiets van Pa…Vond ik wel toepasselijk, lolll hahahahha, doeggies en knufff!