Voor de gelovigen onder ons iets simpels, bijna niet spannend genoeg om van wakker te liggen. Maar toch!

 
Op zoek met het goochelende zoekprogramma op het wereldwijde web. Met zoekwoorden van de volgens mij juiste titel "De dame met het witte hondje", een beroemd verhaal van Tsjechow.
 
Ja, ik had het een van deze weken eens aangehaald in een weblog, en ik was reuze nieuwsgierig geworden of ik de titel wel goed had onthouden. Nee dus. Alles was goed behalve "witte" – dat had ik er kennelijk bij gefantaseerd. Het is ook al zóóó lang geleden dat ik, van de psychologe waarmee ik zo’n 40, 50 keer praatte, de raad kreeg om dat boekje eens te lezen. Dus: lenen en lezen. Ik weet vrij zeker dat het plaatje op de omslag een wit hondje vertoonde. Vandaar dus.
 
Ja hoor eens, waar gáááát dit over! Lees en huiver. [Van auteursrecht heb ik geen verstand, ik hoop dat naamsvermelding genoeg is.]
 
Ik stuitte op Paul Werner’s stukje met de titel "De steengroeve van Saint-Rémy". Zoekresultaat in 0,43 seconde. Daarin haalde Werner de dame met het hondje aan. En vertelt over een tocht door Frankrijk. Ook Vincent van Gogh had zijn belangstelling. Werner besloot dat hij een schilderij van de goede man eens zelf op het doek wilde brengen, overdoen dus. Een schilderij met de naam van de zojuist vermelde titel. Dan vertelt Werner dat hij op een helling aan de slag is gegaan. Ik toon hier een paar aanhalingen:
 
"(…) de beroemde plek nog eens schilderen. (…)
Daarna kreeg ik een black-out en zo heeft Vera mij gevonden. De wond was kennelijk weer open gegaan. Zij zeulde mij wat omhoog en eigenwijs als ik ben, wilde ik het schilderij toch nog afmaken (…)
 
Thuis in Holland las ik in zijn brief aan Theo, dat hij uitgerekend daar in de groeve een black-out had gehad na het schilderen en naast zijn werk was gevonden door de ziekenbroeder. Het is een soort vingerwijzing, dat het herhalen van beroemde werken niet aan te bevelen is. (…)".
 
Advertenties

Reacties zijn gesloten.