Eerlijk

Vroeger begonnen die verhalen zo:
Ik zát laatst in de trein van Nunspeet naar Den Dolder, toen een blonde man met een keurig kapsel tegenover me kwam zitten. Hij wilde graag praten, dat merkte ik meteen toen ik even mijn tijdschrift weglegde. Hij wees op het kruisje op mijn revèrs, en vroeg: Zijn er nou veel mensen die u aanspreken … … .
 
Teugeswoordigs gaat het anders: Vanochtend ben ik in de supermarkt bij de slager. Een paar klanten vóór mij hadden flink wat bewerkelijke vleeswaren besteld aan de heldere juffrouwen en jongemannen die met plasticfolie handschoenen aan druk in de weer waren. Alle tijd dus voor een babbel. Mevrouw B., ik ken haar wel van line-dancen, legt haar vriendin uit dat het haar zo meevalt dat er nog zoveel eerlijkheid is.
 
Ik spits mijn oren. In deze donkere dagen van ontploffingen in Londen ben ik in voor elk positief geluid.
 
Mevrouw B. zegt: Ik ga met mijn man naar Schiphol om mijn dochter en schoonzoon af te halen. Nou dat loopt allemaal heel goed. Ik blij dat ik ze door de uitgang zie aankomen, ik ben altijd een beetje bang voor dat vliegen, de kinderen hadden 11 uur in het vliegtuig gezeten. En wat kan er dan niet allemaal gebeuren, ja toch? Ik vlieg zelf ook naar Tenerife hoor, maar ja, het is je enigst kind hè. Goed, we doen meteen na aankomst een bakkie, en buiten op het terras zitten we nog even met een drankje in de zon, heel gezellig. 
     Zitten we later in de trein, verdorie, waar is mijn prachtige Mexicaanse sjaal nou gebleven die mijn dochter voor me heeft meegebracht. Lang piekeren, met z’n vieren proberen we na te gaan waar ik het piepkleine tasje met sjaal kan hebben achtergelaten. Ja, dat moet dan daar en daar zijn gebeurd, waar ik even de handen vrij moest hebben. Nu zijn we al bijna met de trein thuis, het heeft geen zin om terug te gaan, het is toch al door een ander meegenomen.
     Maar nee hoor, ik heb thuis Schiphol gebeld, en na een weekje wachten bleek de sjaal tóch te zijn gevonden. Eerlijk afgegeven aan gevonden voorwerpen. Ik heb ‘m meteen opgehaald. (Ja, ik hoor dit alles, en ook nog de meelevende woorden tussendoor van de vriendin van mevrouw B.. Als ik die vermeld krijgen we een veel te lang verhaal.)
 
Een paar dagen later maak ik – zegt mevrouw B. – nog zo’n geval mee van eerlijkheid. Recht onder mijn neus. We zitten bij die poffertjeszaak, je weet wel vlak bij het Bijlmer Station. Mijn dochter rekent af en geeft een briefje van 20. Even later komt de jongeman weer aan ons tafeltje en geeft terug van 50 euro. Mijn dochter zegt meteen dat het niet goed is. Hij vraagt: O, gaf u misschien een briefje van 20? Ja, zei mijn nakomeling. De fout wordt hersteld en hij zegt: ik ben heel blij dat u het heeft gezegd. Anders had ik al mijn fooien van vandaag wel kunnen vergeten. Tja, hij had het dan zelf moeten aanzuiveren…  Mevrouw B. vertelt verder: ik weet echt niet of ik het ook gezegd zou hebben, of dat ik die dertig euro in mijn zak had gestoken. Maar het deed me zo goed, het gaf me zo’n fijn gevoel dat ik mijn dochter duidelijk heel goed heb opgevoed.
 
Je verteller is eindelijk aan de beurt, de dames pakken hun vleeswaren in. Ik bedenk: 2005, wat een wereld. En ik heb er ook een goed gevoel door gekregen.
 
 
Vroeger kreeg je op de zondagsschool dan naderhand een plaatje mee. Vandaag de dag doen we het anders. Een foto van een beeld in een Chinese stad, en de wens: Plezierig weekend.
Advertenties

2 Reacties op “Eerlijk

  1. Hello Niek :)Thank u alot dear emmm i will keep spacing 4 u ;)PeaceHope!

  2. Niek, wat een leuke column!Idd. ik zou ook dat geld terug hebben gegeven, ik had dan niet de moed om te houden hoor, \’k zou met rode schaam op de kaken dan weggaan en alle ogen in me rug voelen prikken! Nee zoiets durf ik niet eens…Ook mijn kids ooit gemerkt dat ze toch niet bij dit soort foutjes (komt helaas vaker voor…)het geld stil in eigen zak steken!Liefzzz en groetjesss…